Zawiedziona

Stres i dyskomfort, w tym przypadku nie tylko psychiczny, należy mi dawkować z odpowiednim umiarem, więc zamiast sześciu szwów założono mi "zaledwie" trzy po usunięciu (dość brutalnym, więc w szczegóły opisu zabiegu wchodzić nie będę) lewej dolnej ósemki, a 3 nowe fatałaszki miały mi  wszelkie niedogodności sprzed , podczas i po zabiegowe zrekompensować. Nie zrekompensowały.

totalnie..

koncentracji brak..

wino z butelki smakuje najwytworniej

w blasku ostatniej świeczki

Wieczorne zmęczenie materiału...

Zmęczenie organizmu rzeczywistością postępuje ku ścianie, po której echem odbija się niemy krzyk rzeczy martwych: krzesła, łóżka, parapetu.. Nieosiągalność ów echa polega na tym, że wędruje ono ciszą w pustkę. I nie ma tam od czego się ponownie odbić. Nie powraca jak rzucony bumerang. Szarość traci zamieniając swój szyk na worek pokutny. Kara staje się nagrodą. Przewartościowanie wszystkich wartości następuje po chwili milczenia przerwanym pierwszym obrazem przymrozku na szybie. Otwierając okno zamiast promieni słońca do pokoju wpada wiatr, którego nigdy nie było widać, jedynie czuć, a który dziś przybiera barwy i dźwięki poprzewracanych przedmiotów. Podmioty wyrzuciłyby je za okno. Wiatr natomiast rozbija wewnątrz. Strzępy poranne i wieczorne odleciały ze strzępami babiego lata, za krzykiem i biciem skrzydeł klucza dzikich gęsi. Jestem na etapie spowolnionej percepcji otoczenia. Dezorientacja owocuje przekwitniętym kwiatem kolorowości, zgniłym zapachem porzuconych liści. Przemoczonym do cna poczuciem  poczytalności emocjonalnego wyeksploatowania. Poczuciem fedrującym w głowie korytarze, które czas zamienia w labirynty bez wyjścia. Kryzysem osobowości grozi temperamenty charakter: "bo po co osobowość skora ma się w zanadrzu charakter".. Najwięcej kolorów ukrywa się w kałużach, a najwięcej powodów w kawałkach rozbitych szyb, rzucanych kamieniach i kręgach na wodzie, szeleście czarnej folii malarskiej utożsamianej z remontem światopoglądu. Jesienią nie radzę sobie z szuraniem po dywanie zgniłych liści, zgniłymi spojrzeniami i zgniłymi prawdami ...

Echem i Odblaskiem

Czym jest historia? Echem przeszłości odbitym przez przyszłość. Odblaskiem przyszłości rzuconym w przeszłość. 

Victor Marie Hugo

armia pociągów przejeżdża mi przez głowę

i nagle tory eksplodują wspomnieniami

emerytowanych partyzantów plądrujących moje myśli

niszcząc stereotypowy porządek

rozchwiewany nierównym ruchem wahadła zegarowego

o 12.00 odjazd w kierunku kolejnej stacji krzyżowej

zwiastuje trzykrotne kukułki kwilenie

ku-ku ku-ku ku-ku

tu jestem wśród dziecięcych śmiechów

ukryta wśród rozwieszonego na podwórzu prania

staję pod murem czekając na rozstrzelanie

śmiechem siwiutkich gapiów z czerwonej kamienicy

rozpamiętującej stare czasy

Szarości wrześniowe

dziś mój dzień spróchniał... 

korniki podjadają moje plany

i wszystko się wali

Z czerwonego pamietnika - kartki wyrwane

Rozawanturowane myśli z okna wypadły

Roztłukły się na drobne wspomnienia i przyszłe plany

Skrawki ich upadały ciężko na podwórze realiami usłane

O ich ostre krawędzie dzieci palce kaleczą

Stereotyp o głupocie gołębiej sprawdza się:

Ma skrzydła i nie uleci

Dziobie i grzebie w ziemi jak kura

I na rosół się nie nadaje 

Stanie się zabawką
Bezdomnego kota

I zostanie rozszarpany

" Czemu stworzyłeś mnie na niepodobieństwo twardych kamieni? " H.P.

  
Żyje się chwilą, 

a czas jest przeźroczystą perłą wypełnioną oddechem

H. Poświatowska

Panorama miasta nocą

Lubię przychodzić tu nocą. Kiedy nikt nie widzi. Spoglądam w gwiazdy i w światła miasta, które jeszcze nie śpi. Gdy widzę te wszystkie migoczące świetliki, zdaję sobie sprawę, jak mało znaczą moje problemy. Jakie są maleńkie. I jak jest ich mało w porównaniu do ilości migoczących gwiazd niebiańsko - miejskich.

Bo każda ta gwiazda ma swoje problemy, a wszystkie one tworzą układ - gwiazdozbiór - wór problemów.

Do jednego z tych worów wrzucam także swoje problemy, "uwalniając się" od nich. I współtworząc kolejną konstelację problemową.

"Precz! Precz od ludzkich oczu! Przechadzać się będziem nad morzem..gubić w niebios przeźroczu.." J. Kasprowicz

Poluję na samą siebie. Połykam swoją twórczość emocjonalną i duszę ją w sobie.

Z bagażami i stalową chęcią do bycia odpływam w morze. By dobić do brzegu i utonąć na lądzie. By obudzić się w czystej pościeli, na łące, gdzie kwitną wrzosy..

Na plaży zbuduję zamek, który wiatr rozsypie. I napiszę coś palcem, co potem fale zmyją. I nikt się nie dowie, że tu byłam, co na piasku napisałam i dla kogo zbudowałam zamek.

Ja sama i nikt więcej. Patrzę w gwiazdy i liczę te, które spadły, spełniając czyjeś marzenia.

Sen

Zamknięte okno sennych ciężkich powiek. Bezgłośne zasłony ciemnego rzęsistego deszczu uderzają o lazurowe zwierciadło duszy. Krople zataczając koła toną. Jak kamienie rzucone idą na dno dotykając następnych den kolejnych dni. Muskają je ustami sennego czasu.

...W godziny bezradnością zalane...

Tli się we mnie jeszcze iskra nadziei na zmianę pogody. Nastroju wewnątrz duszy. Stroję się przed kryształowym lustrem w najbielszą suknię w najczarniejsze kwiaty. Lalka porcelanowa siedzi na komodzie. Wpatruje we mnie swe ogromne, szklane, zimne oczy. Odbija się w nich cały świat. Wszystko to, czego zobaczyć nie może.

Krople deszcze uderzają o parapet..

Oniryzmy

Senne marzenia tylko w onirycznym świecie

osnute mgłą wspomnień jesiennej melancholii

płaczą deszczem

lamentują wiatrem na pustkowiu..

Tworzą niewidzialna rzeczywistość

symbole złudnych nadziei

pogrążonych w bezimiennej bezcelowości

tęsknoty jesiennych barw

onirycznej rzeczywistości..

Artystyczności styczności jesiennych poranków

Sennie rozpoczął się ten dzień. Plama rozlanego za oknem mleka zasłoniła cały świat. Krople deszczu pisały wiersz na szybach. Wystukiwały nową symfonię na parapecie.

Jesień tworzyła swoje muzyczno - liryczne dzieło na czystej karcie papierowego świata..