Jesień słoneczą...

chciałoby się z powrotem...

Jeśli chcesz żyć dla siebie...

trzeba byś żył dla innych...
www.paulocoelho.com.br

Bardzo bogaty, młody mężczyzna przybył do Rabbiego,
        aby zapytać, co powinien zrobić z własnym życiem.

            Ten przyprowadził mężczyznę do okna i zapytał:

            - Co widzisz przez okno?

            - Widzę ludzi przychodzących i odchodzących, widzę
        też ślepego człowieka, który żebrze na ulicy.

           Wtedy Rabbi pokazał mu wspaniałe lustro i ponownie spytał:

            - Spójrz w lustro i teraz powiedz mi, co widzisz.

            - Widzę samego siebie

            - Więc teraz nie widzisz już innych! Zauważ, że
        zarówno okno, jak i lustro wykonane są z tego samego materiału - ze szkła.
        Jednak , z powodu cienkiej warstwy srebra na szkle, nie widzisz niczego
        więcej poza swoją własną postacią. Musisz porównać siebie z tymi dwoma
        rodzajami szkła. Jeśli jesteś biedny, zauważasz innych i odczuwasz współczucie
        dla nich. Obrzucony srebrem widzisz tylko siebie.

            Twoje życie nabierze sensu dopiero wtedy, kiedy
        odnajdziesz w sobie odwagę by zedrzeć srebrną powłokę z własnych oczu
        i aby ponownie dostrzec i pokochać innych.
   

podoba się

efekt:

 

tak, żeby pozytywnie zakończyć współpracę:)

wolę być po drugiej stronie... obiektywu:)

ale te zdjęcia naprawdę mnie się podobają!

nihil novi sub sole

kiedy wiosna jesienią niespodziewanie przychodzi,
powietrze, którym zachłystuję się zbyt zachłannie

zimę przyniesie w karze
za niemiarkowanie w jedzeniu i piciu

Wygodnictwo nie jest moją mocną stroną

Po dwóch ekstremalnie wygniecionych nocach spędzony w samochodzie gdzieś w Niemczech, własne łóżko i pościel zdają się być niczym najekskluzywniejsze łoże królewskie.

Plan na poranki

Ogrzać kawą, otulić kocem, rozpromienić zwykłym słońcem...
roztopić
i powitać magię codzienności

Punkt widzenia...

 

... jak zwykle nie jest punktem patrzenia

La melancolie

bo przychodzi czas taki, kiedy metafizyka dopada transcendentalna. melancholią swą jesień inauguruję tegoroczną. a właściwiej, to jesienią inauguruję swoją melancholię. bo przychodzi czas taki, kiedy emocje biorą górę - niekoniecznie ekspresyjne..kiedy do kompletu: fotel, koc, książka, kakao, brakuje jedynie kota, a którego ciepłe mruczenie zastępuje krzyk klucza otwierającego bramy coraz bardziej odległych ciepłych krajów.  kiedy powoli zamarzająca ślina słów na język przynosi coraz mniej.

Courier le temps....

Kasztany

kasztany... kasztany... kasztany... kasztany...
zanurzonymi dłońmi w kieszeniach
miętoszę świeże, gładkie i chłodne po drodze do domu
kasztany... kasztany... kasztany...
zamiast szminki są w każdej mej torebce
kasztany... kasztany... kasztany!

Babiego lata nić...

Nie mogąc się uogólnić jednym - dwoma zdjęciami, zaplątuje sama siebie (i Was :)  w pajęczyny szczegółów dzisiejszego wrzosowego poranka: prawie 2 godziny "znęcałam się" nad dwoma pajęczynkami (więc chyba zapowiada się monotematycznie:)  Na absorbujący (przynajmniej mnie) początek magicznej jesieni! 

***