Piórko ku przestrodze..

 

Chłodnym porankiem otwieram okno. Opatulona kocem sięgam po słońce. Zziębnięty ptak szczebioce w oddali. Wolna od snu witam nowy dzień. Z kubka z kawą ulatuje para. Tańczy wśród chmur dym papierosowy. Kot wskakuje na parapet. Łasi się do białej ściany. Białe pióro wiruje na wietrze, leci w moją stronę- czy to ptak je zgubił? Czy anioł, mój stróż?

Ikar przelatywał nad moim domem. Za wysoko, za blisko słońca. Zgubił pióro, a ja je złapałam.

Myślał, że szybuje ku szczęściu.. którego w pewnym momencie zabrakło..

Z podróży do zamku w chmurach

Obudził mnie dziś zapach jaśminu i zapach słońca budujący zamki w chmurach.

Ocieram oczy z niedospania. Przeciągam się w prawo, w lewo, w górę i dół. We wszystkie kierunki świata.

Patrzę prosto w słońce, które mnie nie razi. Mrużę jednak oczy, z przyzwyczajenia. Wypatruję na niebie wierzy wysokiej, w której zamknięte są niewypowiedziane słowa i niedostrzeżone obrazy..

Ubiegam fakty

wybiegam w przyszłość myślami

to progres -

zawsze wolałam żyć historią..

wybiegam w przyszłość słowami

to nowe doświadczenie -

najokrutniejsze, ale prawdziwe

wybiegam w przyszłość obrazami -

uczę się od podstaw

bazując na zeszłorocznym śniegu

i zamarzniętej kiści dojrzałych owoców,

która nie zdążyła odtajać...

O poranku, we mgle tchnień...

gaśnie czerwienią piekielną

płonie błękitem aniołów

nagłym, zimnym meritum

przebudzeń jak na kamiennej posadzce

piorunem paraliżu rażone

życie pałatkami stokrotek usłane.

Oziębłe poranki budzą ze snu ciszy smak...

stopy cierpną 

dłonie dygocą z niecierpliwością

i osiki niepokojem

prosząc o oddech ciepłej ambrozji

mimoz nektaru słonecznego

 oszronionych poranków 

sznur rosy pereł na pajęczynie zmysłów

zaplątuje się wokół szyi wędrowca ciszy

chylą się ku upadkowi

 zakazanej jabłoni zmarznięte konary

Joue au casche casche

szumnie firana kołysze się w przeciągu

łechce ulatującą parę znad filiżanki kawy

tańczący dymek waniliowego slima porywa w tany

 w rytm figli wietrznych ażurów...

 ukrywają się aromaty kuchennego poranka

***

ciepłem filiżanki ogrzewają się winogrona
za nią więdnie bazylia
za oknem bardziej szaro być już chyba nie może
a mi ten stan nie przeszkadza,
o ile jest kawa w zasięgu ręki :)

Jej zielona sukienka ...

 Upięłam wspomnienia w jeden bujny kosmyk wyobraźni....

Na łące ze snu zbudzona 

w sukience pomiętej świeżością poranka

Bellis Perennis...

...co znaczy stokrotka pospolita...

Ale nie ma pospolitości w żadnym kwiecie, 

w żadnym momencie,

kiedy rozkwitają

i swą subtelnością zachwycają...

kiedy na bosą stopę 

rosa z białego płatka łagodnie spłynie...

i w kropli tego poranka

odnajdzie się odrobinę 

wczorajszej rozkoszy czułości...

Anielskie dziwotwórstwo jesieni

Bieleje trawa o poranku, a wieczory stają się ciemniejsze. Noce mniej gwieździste.. Anioły tańczą na pustkowiu. Babie lato splata ich dłonie, włosy, myśli...

Liście spadają z drzew. Tańczą na wietrze układając obraz pełen smutku. Pozostawiają samotne łyse gałęzie same w swej brzydocie.

Anioł przysiadł na konarze. Z bukietem złotych liści w dłoni.