Robienie storików..

jeszcze nie czyni mnie proświąteczną.. Ale wesołych świąt życzę, tym  co "ten specjalny czas" lubią celebrować:)

Dziwne uczucie...

marznąć w czubek nosa. Nieprzyjemne.

Mam marzenie..

Chciałabym, by do polskich sklepów sprowadzano (jeśli już koniecznie trzeba importować) zimowe kolekcje z Rosji, konkretnie z okolic Syberii, zamiast te z  południowych Włoch. Sprawa niby przyziemna, ale jeśli planuję kupić kurtkę zimową, to chciałabym taką na miarę polskich zim, a nie tych śródziemnomorskich..

Najbardziej fotogeniczne miejsce

Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli- nowy zakład pracy :)

Nie lubię przeprowadzek.. a już kwitły stokrotki...

Sinusoida: Lubin-Zielona-Lubin- Zielona-Lubin i znowu Zielona Góra.. eh.. miotam się..
I na dodatek wszystkich zaskoczyło, że w środku lutego spadł śnieg. Już piszą na wp.pl i inszym onecie, że Europę sparaliżowało, w tym oczywiście Polskę.. Jak zimy nie znoszę, tak nie znoszę, ale śnieg w środku lutego to chyba nie anomalia pogodowa? Ale mimo wszystko, jakież to zaskoczenie dla kierowców i innych drogowców.. I przeprowadzaj się w takich warunkach paraliżu...Niby tylko 100 km, ale już mi się nie chce.
Korki na drogach, koreczki na przystawkę.

Zdjęcie znalezione w sieci. Moje dzisiejsze koreczki były bardziej tradycyjne, ale powyższe wpisują się w zimową aurę. Chyba jutro takie zrobię:)

Wyrwanych z kontekstu myśli kilka

"... W smaku tlenu poszukiwać.
Łatwo możesz się zachłysnąć,
Zgubić ślady, nazbyt myśląc..."

Michał Kontrast

"Kolory życia"

Smutno mi jakoś ostatnio..

po prostu

Subiektywna i sentymantalna Legnica-

Brakuje tylko obecnych zdjęć podwórka i kamienicy przy Wrocławskiej (chyba) 4. Tam było tamto mieszkanie. Klimatyczne dwa pokoje z kuchnią i łazienką. Piece kaflowe, wysokie okna zaraz przy podłodze. Stare, wysokie poniemieckie budownictwo. Koło czarno-białego telewizora koloru czerwonego rosła w doniczce palma, a za kraciastymi fotelami jesienny las w formie fototapety. Fotele były niewygodne, a palma była żywa. Drugi pokój był ciemny. Po środku stał drewniany słup podtrzymujący strop. Mieszkanie było zrobione z zagospodarowanego strychu. W czasie deszczu przeciekał dach, a latem było gorąco. Pamiętam fikusa i słonia na biegunach. Kiedy uczyłam się chodzić, ciągle mnie pilnowali bym nie wypadła za okno.Tylko krzyczeli: "nie idź tam!", brali na ręce i zawracali.  Już wtedy lubiłam siadać na parapecie przy otwartym oknie. A parapet był akurat na wysokości kilkulatki.Widok z okna był szary.

Dziwne mam te wspomnienia. Nie pamiętam w ogóle twarzy. Ale wystrój mieszkania pamiętam dość dokładnie. I to, że mamę obcierały buty, a odciski smarowała jodyną siedząc na równie kraciastej, co fotele- wersalce. Ale twarzy nie pamiętam.

I na tym chyba koniec wspomnień. Choć były jeszcze gofry z bitą śmietaną na rynku i potem wielka przeprowadzka do Lubina. Pomnik lwa został zamieniony na piaskownicę, a strome skrzypiące schody na nowoczesną windę. W Legnicy nie było placów zabaw, ale było przytulne mieszkanie. Tylko dach przeciekał, a latem było gorąco.

Plastinarium - wolne myśli podparte obrazami

Zatracałam orientację. Trafiłam do muzeum na wystawę autorstwa Gunthera von Hagens. Miejsca estetyzacji śmierci. Zaczęło się wstrząsająco od bliźniąt syjamskich, a kończyło całkiem optymistycznie, wręcz zabawnie w odbiorze. Nawet czaszki z regału wydawały się uśmiechać. Jednak w pamięci utkwił obraz bliźniąt. I on towarzyszył przez całą wystawę. I dłużej. Przypominał, że nie jest wcale tak optymistycznie, jakby na to kolejne ekspozycje wskazywać miały. I przypominał, gdzie jestem na wypadek, jakbym zatraciła orientację.

i oto jest...

dowód na niepodważalność faktów :)

Oby Nowy Rok dominował w wykrzykniki zamiast w znaki zapytania !
Tego chcę życzyć sobie i tym wszystkim, którzy mają dosyć swoich wątpliwości.
W tym roku więcej chcę zdecydowanie odczuwać, mniej analizować i mniej frasobliwie.
Mądrych decyzji nigdy nie za dużo. One mają pomagać w wiedzeniu radosnego życia.
Niepodważalnie - nie jest to postanowienie, lecz kaprys na miarę "ja chcę! " - trudnego w realizacji. Jeden z takich, jakie miewać można przez cały rok, np. z winy buzujących hormonów.
Symboliczne przełomy sprzyjają jednak mnożeniu się fanaberii.

(stare odkurzone zdjęcia, czasem się przydają - tak na marginesie)

* nigdy nie byłam w solarium. nie wybieram się i w tym roku. nie czuję, bym dużo traciła po prostu i wyłącznie mijając je po drodze dokądś.

Ślepa - fotonowo niereceptywna

Bo nie reaguję na: Czerwone jak święty Mikołaj, Zielone jak choinka, Białe jak aniołki, Fioletowe jak Adwent.. nie widzę, a czuję Brązowe jak gówno prawdy promocji przedświątecznych i słyszę Barszczowe jak buraki z uszkami i głosem w przeciwieństwie do ryb- czego nie dosłyszą to dopowiedzą i jeszcze skomentują w telewizji, a ja drę z tego łacha, bo ile można ciągle narzekając:) I za to lubię swoją ślepotę i niewrażliwość na światełka i kolorki: Wiehnachtsbaum i Wiehnachtsschmuck kupione na Weihnachtsmarkt, nabyte przez mojego brata w Breslau, a przez znajomych w Grunberg.. Bo to polska tradycja głęboko zakorzeniona w polskiej kulturze biec za tym, co zachodu (Zachodu) warte, jak pijar lubuski. Lubuski to ja lubię gin z tonikiem i zielonogórskie wino, którego nigdzie kupić nie można, bo taka polityka. Reszta to pic na wodę i fotomontaż - kasy wydzieranie, a najwięcej się jej nałapie bezinteresowny Caritas w ten radosny czas przygotowań świątecznych i świeczek topienia. Koniec tych dygresji. Jak już lody przełamane (przetopione), to można przejść, do czegoś cieplejszego:)

Aromatami pomarańczy, cynamonu i grzanego wina nie pogardzę, bo to najlepsza tradycja, jaka do mnie dotarła, nie mam pojęcia skąd, ale tam mogłabym chyba mieszkać, jeśli mają więcej takich:)

Dobre cieplutkie winko, dobra cieplutka książką, dobra cieplutka muzyka (ale żadnych góralskich złóbcoków, gęślików podhalańskich, czy inszych ino skrzypecków..) i dobry cieplutki kocyk z polarka, bo wełna gryzie, więc słodkie mandarynki do przegryzienia. To chyba już wiadomo, jak będą wyglądać moje święta: bez skurwysyństwa, w ciszy i spokoju kontemplacjom sprzyjającym, rodzinnie i bez góralskiej muzyki:) i na dowód "nie czyń/życz drugiemu, co tobie niemiłe": życzę świąt bez skurwysyństwa i  góralskiej muzyki, czyli wszystkiego Wam i dla Was najlepszego, a przede wszystkim ciepłego i rodzinnego - nieskomercjalizowanie magicznego, tzn. bezwarunkowo bezinteresownego:)


***
(czytam to po raz kolejny i sama się zastanawiam, skąd mi się to wszystko powyższe wzięło... nie wiem i nie chcę wnikać, wolę nie.. pewnie nikt wcześniej takich pokręconych i sfrustrowanych dziwotów nie czytał, ale z punktu autorki: od ich składowania ten blog w końcu też być może :)

ulice topnieją...

Naszło na wspominki:)

Naśladując Scenki:

Okoliczności: Mikołajki 2009, Duża Sala, a w niej ok. 50 dzieci. Pani Instruktor prowadzi quiz, dziecko które jako pierwsze podniosło rękę i podało poprawną odpowiedź, dostawało nagrodę od Świętego Mikołaja.
Pada ostatnie pytanie:
Pani Instruktor: A teraz... kto odpowie, to wygra tegoroczny quiz :) Uwaga...: jak nazywa się ulubiony renifer świętego Mikołaja?
Dzieci (wszystkie bez podnoszenia rąk i chórem): Pani Asia!!! (hahahahahahahahahaha...:)
Pani Instruktor: Gratulujemy wszystkim!! Wszyscy zostajecie zwycięzcami!!! Gratuluję zwycięzcom!!

Chyba czasem zdarzało mi się lubić byłą pracę :) Bo "Pani Asia jest super !!" - bezcenne:)

i jeszcze gorącej herbaty łyk:)

mój sposób na zimowe wieczory :)

jest tak zimno, że nawet zdjęcia nie chcą wychodzić:(

zima... zima...

***

***

***

***

...zima - szału nie ma...

tak kocie, masz rację: rower w końcu trzeba zwieźć do piwnicy i cierpliwie czekać, bo z każdym dniem bliżej jest  do wiosny:)

Ubiegam fakty

wybiegam w przyszłość myślami

to progres -

zawsze wolałam żyć historią..

wybiegam w przyszłość słowami

to nowe doświadczenie -

najokrutniejsze, ale prawdziwe

wybiegam w przyszłość obrazami -

uczę się od podstaw

bazując na zeszłorocznym śniegu

i zamarzniętej kiści dojrzałych owoców,

która nie zdążyła odtajać...

Co ci mówi sumienie? Powinieneś stać się tym, kim jesteś. F. N.

Panorama miasta nocą

Lubię przychodzić tu nocą. Kiedy nikt nie widzi. Spoglądam w gwiazdy i w światła miasta, które jeszcze nie śpi. Gdy widzę te wszystkie migoczące świetliki, zdaję sobie sprawę, jak mało znaczą moje problemy. Jakie są maleńkie. I jak jest ich mało w porównaniu do ilości migoczących gwiazd niebiańsko - miejskich.

Bo każda ta gwiazda ma swoje problemy, a wszystkie one tworzą układ - gwiazdozbiór - wór problemów.

Do jednego z tych worów wrzucam także swoje problemy, "uwalniając się" od nich. I współtworząc kolejną konstelację problemową.